Þegar ég opna augun á morgnanna á ég fullkomið líf, það er friður og ró sama hvaða skilningarvit eða mælikvarðar eru notaðir. Þó svo ég sé dálítið stirður svona fyrst frammúr þá er það eitthvað sem lagast strax á fyrstu skrefunum. Á morgnana á ég fullkomnar stundir einn með sjálfum mér og mér finnst ég alheilbrigður um stund. Ég er hinsvegar minntur á það þegar ég skola lyfjum dagsins niður að sennilega sé nú ekki allt með felldu og allar líkur séu á að gestirnir mínir séu hér ennþá.
 
Heilsufarið er dálítið eins og efnahagur Íslands þessa dagana, ekki alveg upp á sitt besta en stöðugt, alla vega á yfirborðinu. Það má samt lítið út af bera og núna í febrúarmánuði hef ég fengið að kynnast því dálítið, það hefur verið gestagangur.

Almennt hef ég alltaf þolað lyfjabreytingar illa en vegna breytinga á greiðsluþátttöku lyfja hér í Danaveldi þá þurfti að skipta út lyfi sem ég hafði haft í nokkuð mörg ár fyrir annað og ódýrara. Gamla lyfið mitt hafði haft það göfuga hlutverk að stuðla að því að einn eða fleiri gesta minna væri til friðs.  Það er skemmst frá því að segja að um 10 dögum eftir breytingu þá fóru að gera vart við sig gestakomur þessara gömlu kunningja sem ég hefði gjarnan viljað vera án.

Fyrst ber að telja aukaslög sem eru svo sem ekki hættuleg en afar hvimleið. Gesturinn byrjar venjulega að láta aðeins á sér kræla svona uppúr hádegi bankar létt á dyr og vill komast inn. Lætur hann almennt lítið fara fyrir sér fram eftir degi en færist allur í aukana þegar líður á daginn. Það getur þó verið aðeins dagamunur á þessu. Á kvöldin og fyrir svefn er þetta sérlega leiðinlegt og hefur truflandi áhrif á mig, hann er sennilega b týpa. Samfara þessu er ég þreyttur sem aldrei fyrr. Það má eiginlega segja að á köflum verði ég hálfsinnulaus eða utan við mig af þreytu og þó ég leggi mig er ég oft alveg jafn þreyttur skömmu síðar. Nú hefur þessi gestur staldrað við í um einn mánuð og mér finnst mál til komið að hann fari að hypja sig.

Annar gestur sem reyndar hefur verið hér nokkuð stöðugt síðustu átta árinn hefur verið heldur fyrirferðameiri síðustu vikurnar en mánuðina þar á undan. Þetta er mæðin sem lætur á sér kræla og við minnstu afhafnir verð ég móður og másandi sem er satt best að segja frekar leiðinlegt. Auk þessa þá gerist það þegar hitastig er lágt eins og hér virðist vera lenska í Danaveldi þessa dagana að ef ég á slæma daga og er að flækjast úti þá venjulega þýðir það að mér verður þungt fyrir brjósti, verð andstuttur, þarf að stoppa, hægja á mér og koma mér inn í hlýjuna. Þó svo ég viti að verkur í brjósti geti verið ósköp eðlilegur hjá mér þá er hann ætíð vágestur og illa þokkaður vítt um heim.

Svo er það svo undarlegt að þegar einn gesturinn bankar upp á  þá er eins og hringekja fari af stað og allskonar gestir fara að skjóta upp kollinum og sér vart fyrir endann á. Það góða er að upp úr miðjum mánuði verður ljóst hvort ég þarf að bjóða sumum þessara gesta inn og hverjum ég get hugsanlega kastað út eða alla vega reynt að varna inngöngu. 

Það verður að segjast eins og er að það er merkilegt starf að hafa það af atvinnu sinni að taka á móti þeim gestum sem sjá ástæðu til að leggja leið sína til mín og kann ég þeim stundum ekki miklar þakkir fyrir. Í mínum huga er alveg kristaltært að ef tekist hefði að greina hjartaáfallið mitt rétt og veita viðhlítandi meðferð í tíma tel ég miklar líkur á að ég hefði væntanlega sloppið við verulegan hluta þessara gesta, eða þeir hefðu komið við seinna og ég þá kannski tilbúinn með barefli við höndina til að varna þeim inngöngu.

Þetta er semsagt algjörlega óumbeðin gestagangur sem bæði veldur útgjöldum og heldur mér frá því að sinna almennilegri vinnu eins og venjulegt fólk. Starfið nýtur ekki mikillar virðingar og er vanþakklátt, svo er kaupið auk þess lélegt og gjaldeyristekjur engar.

Gestirnir eru misþaulsetnir og sumir koma aftur og aftur svo eru líka þessir innan um sem eru komnir til að vera langdvölum. Ég veit ekki hvort þessir gestir sem hafa hugsað sér að fylgja mér ævina gera það af góðvild sinni svo mér leiðist ekki. Verð samt að játa að ég hefði mjög gjarnan viljað taka þátt í því vali hverjir staldra lengur við og hverjir ekki en úr því sem komið er er þess þó ekki að vænta.

Ég vil þó taka fram til að fyrirbyggja misskilning að „almennir“ gestir eru ávallt velkomnir í okkar hús hér eftir sem hingað til. 

Ég er þakklátur fjölskyldunni minni fyrir að sýna mér alla þá þolinmæði sem hún hefur sýnt mér þrátt fyrir það að ég dröslist með flesta þessa gesti mína hvert sem við förum og ég er þakklátur fyrir ástina sem býr í hjartanu, hún er auðfúsu gestur og fylgir mér vonandi fram yfir síðasta andardrátt.

Árósum 3. Mars. 2011

Björn Ófeigsson