Ég var ekki alveg viss um það í fyrstu hvort ég væri lífs eða liðinn. Það var eins og einhver héldi heljargreipum um bringuna á mér og ég gat ekki talað.
Ég skildi hvorki upp né niður í tilveru minni en sársaukin og óþægindin gerðu það að verkum að ég hugsaði með mér að ég hlyti að vera á lífi  Guð myndi ekki gera nokkurri manneskju svo illt að láta hana finna svona til ef hún á annað  borð væri dáinn.
Ég fór smám saman að skilja að ég væri vaknaður eftir aðgerðina og skyndilega áttaði ég mig á því að ég hafði lifað af hjartaskurðaðgerðina. Ég hafði kannski lifað af en ég var órólegur og mér leið ekki vel. Ég var hræddur. Ég fann að sumar af hugsunum mínum voru ekki endilega alveg réttar og ég var ringlaður.

Allt í einu birtist andlit í sjónlínu minni  sem brosti. Ég reyndi að segja að ég finni til í brjóstinu og ég væri þyrstur en ég kom ekki upp orði. Ég held hún hafi sagt mér að ég væri með túpu og þess vegna gæti ég ekki talað. Ég benti á brjóstkassann á mér og gretti mig, benti síðan á varirnar á mér og gretti mig. Mér leið skelfilega.

Konan með elskulega andlitið vætti á mér varirnar og sagði mér að verið væri að reyna að hjálpa mér með verkina. Ég held ég hafi grátið og ég var hræðilega einmanna. Konan með elskulega andlitið sagði mér að hún ætlaði að fjarlægja túpuna og ég ætti að anda djúpt og svo frá mér. Túpan var dregin upp og andartak náði ég ekki andanum og mér fannst ég vera að kafna, kannski var ég að deyja eftir allt. Skyndilega náði ég samt andanum en ég veit ekki hvort það var betra því verkirnir í brjóstinu voru hræðilegir. Allt í einu uppgötvaði ég að það var eins og eitthvað væri inni í brjóstinu á mér og ég heyrði í því svo var eins og það þrýstist í hálsinn á mér.
Mér var sagt að ég væri með ”balloon” pumpu til að hjálpa hjartanu að dæla blóði svona rétt á meðan hjartað væri að jafna sig á því að það hafði verið skorið í það og hluti af því fjarlægður, hlutinn sem hafði skemmst í hjartaáfallinu.

Konan með elskulega andlitið kynnti sig og strauk mér blíðlega yfir ennið, mér leið betur. Hún var hjúkrunarkonan mín og hún var góð við mig.  Skyndilega birtist Mjöll fyrir framan mig og ég vissi að allt myndi verða í lagi og ég reyndi að brosa, elskulega dásamlega Mjöllin mín var komin.

Hjúkrunarkonan spurði Mjöll hvort henni væri sama þó hún nuddaði  á mér fæturna, Mjöll kinkaði kolli nuddið róaði mig og mér leið betur.
Mér fannst gott að hafa Mjöll hjá mér og ég sagði henni að nú hefði verið fjarlægður sá hluti hjarta míns sem hefði tilheyrt öðrum konum nú ætti hún mig ein. Hjúkrunarkonan kímdi og Mjöll flissaði.
Ég vissi það ekki alveg sjálfur og áttaði mig ekki alveg á hvernig þetta hljómaði  en það skipti ekki máli. Hjúkrunarkonan nuddaði fætur mínar og Mjöllin mín strauk mér um andlitið.  Ég var ekki lengur einmanna deyjandi maður.  Tárin runnu en verkurinn í brjóstinu skipti ekki máli ég var umvafinn umhyggju ástúð og hlýju.

Minningabrot frá því ég vaknaði á gjörgæslu eftir DOR aðgerðina í júní 2004.
Björn Ófeigsson