Hjartaþræðing nr. 2 var kvalræði. Læknirinn sem þræddi mig var kaldlyndur og harðneskjulegur í allri framgöngu.
Þegar þræðingunni var lokið tók hann leggina úr náranum í einum rykk sem olli mér miklum sársauka sem nísti um allan líkamann. Hann sýndi mér enga samúð.  Hann setti þvingu í sárið herti að og sagði mér að þræðingin hefði komið vel út og ég ætti bara að vera betri.

Ég var aumur eftir þræðinguna og þegar meðferðarlæknir minn kom til mín og endurtók  að ég ætti að vera betri þá leist mér ekki á blikuna. Einn morguninn kom svo á stofugangi sérfræðingur sem sagði mér að sennilega væri eitthvað ógreint eins og t.d. síþreyta að hrjá mig en hjartað væri fínt.

Ég var miður mín og fullur efasemda um mitt eigið geðheilbrigði eftir þessa innlögn og framgöngu læknanna. Hvernig mátti það vera að upplifun mín á líðan minni væri svo gjörólík skoðunum læknanna þriggja á spítalanum?.
Í þessari innlögn hafði mér verið gefið lyf sem bæta átti samdráttarhæfni hjartans og varð ég nokkuð hressari  um tíma, ég varð vongóður.  Þetta varð þó skammgóður vermir  því eftir tvær til þrjár vikur fór að halla undan fæti  að nýju.  Ég var kominn aftur á Reykjalund og harmaði hlutskipti mitt en þakklátur fyrir að eiga þar skjól.

Ég gekk um eins og vofa algjörlega þreklaus og hélt ekki upp blóðþrýstingi. Hvað eftir annað lenti ég í því að vera staddur inni í verslun og þurfa að setjast á gólfið til að hníga ekki niður. Eftir því sem vikurnar liðu varð meiri breyting á mér líkamlega. Ég var grár og gugginn, ég léttist og skrapp einhvernvegin allur saman. það var líka undarleg tilfinning að upplifa karlmennsku sína renna sér í orðsins fyllstu merkingu úr greipum. Mér var hætt að rísa hold. Ég var blár og marinn niður á hné, fjólublár og gulur upp á kvið og helmingur af kynfærum mínum marglitur fram á mitt sumar eftir meðferðina í hjartaþræðingunni.

Ég var sár, reiður og fannst eins og ég hefði verið svikinn. Læknirinn sem hafði fjórum dögum eftir hjartaáfallið í febrúar sagt mér að honum þætti leitt að þetta hefði farið svona og hann skildi vel ef ég væri honum reiður og vildi skipta um lækni.  Ég skildi hann eins og hann væri að biðjast afsökunar á atvikinu en hann sagði það vera misskilning í mér.
Ég var orðin enn sannfærðari  um að það hefðu verið gerð mistök í greiningunni  í febrúar. Biðin eftir réttri greiningu var alltof langur það var eitthvað mikið að ferlinu.  Ég var líka orðin sannfærður um að læknarnir á spítalanum vissu það þó þeir segðu annað. Mismunurinn í líðan minni og þeirra skoðunum  var svo mikill að það var útilokað að það væri tilviljun. Ég treysti þeim ekki.
Ég fann að það var komin tími til að hefjast handa og ég ákvað að fara fram á að spítalinn viðurkenndi að mistök hefðu verið gerð og að um bótaskylt atvik væri að ræða við greininguna . Mér til undrunar var því hafnað.  Það rann upp fyrir mér að Það væri greinilega tvennskonar sannleikur í gangi. Minn sannleikur og þeirra. Ég vildi komast að því hver hefði rétt fyrir sér og ákvað að leita réttar míns fyrir dómstólum. Glíman var hafinn.

Mitt í þessari glímu sá á ég ljós. Í annað skipti á nokkrum vikum fékk ég gjöf í formi  vonar.
Að þessu sinni birtist vonin í líki konu og hún hét Mjöll. Í fyrstu varð ég fullur tortryggni.  Hvaða kona með réttu ráði vildi mann sem vissi varla hvort hann væri að koma eða fara frá þessari veröld.  Mann sem fannst hann sjálfur vera orðin aðeins agnarsmátt brot af sjálfum sér.  Honum reis ekki einu sinni hold. Þessi maður var ég og hugmyndir mínar um sjálfan mig ekki gæfulegar á þessum tíma.

Vonin kom á örskammri stund.  Áður en ég vissi af var búið að strá fræjum ástar í löskuðu hjarta mínu og hvað svo sem mér fannst um sjálfan mig þá skynjaði ég undarlega tilfinningu innra með mér. Ég veit ekki hvort ástin kveikti vonina eða öfugt en ég gerði uppgötvun.

Ástin lifir í andanum en ekki efninu á stað þar sem himininn er blárri og sólsetrin fegurri.  Á stað þar sem ríkir eilífur friður  og engin hefur áhyggjur af ristruflunum eða mari, særðu stolti eða brotinni sjálfsvirðingu.  Á stað sem er heilagur og handan við orðin.  

Glíman hófst vorið 2003.

Reykjavík 21.01.2009.

Björn