| Heimkoman - Björn Ófeigsson |
| Mánudagur, 08. Desember 2008 00:00 |
|
Eftir að hafa dvalið á sjúkrahúsinu í á aðra viku fór ég heim. Það var ekki létt verk og andleg jafnt sem líkamleg líðan ekki góð. Ég hafði fengið hjartaáfall stóð með fullt fangið af lyfseðlum sem ég vissi ekkert hvernig ég átti að raða saman og mér féllust hendur. Yfir mig helltist kvíði og nagandi óvissa. Framtíð mín var vægast sagt óljós og ég gerði mér enga grein fyrir því sem raunverulega hafði komið fyrir mig.
Ég fékk að vera eina nótt í viðbót á sjúkrahúsinu og það hjálpaði mér að komast í gegnum hugsanirnar sem fylgdu því að yfirgefa öryggi sjúkrahússins og fara heim. Það var ákveðið að á meðan ég væri að bíða eftir að komast í endurhæfingu kæmi ég í viðtöl til sálfræðings til að hjálpa mér yfir erfiðustu skaflana til að byrja með. Ég fann þegar ég kom heim að ekkert yrði sem fyrr. Það var búið að opna æðina sem stíflaðist en skemmdir á hjartavöðva voru töluvert miklar og óvíst hvernig mér myndi reiða af. Ég var hræddur og einmanna. Nú tók við biðtími þangað til endurhæfing hæfist og var gert ráð fyrir því að ég yrði heima í sex vikur. Á þessum sex vikum gæfist mér kostur á því að kynnast þessum nýja mér sem var varla svipur hjá sjón. Fyrstu vikurnar heima voru mér erfiðar. Ég bjó einn þannig að ímyndunarafl mitt fékk að valsa um nokkuð óáreitt. Óvissan um framtíð mína var algjör og þrúgandi. Hvert sem litið var á líf mitt þá einkenndist það af þeirri staðreynd. Við veikindi mín hrundi fjárhagur minn á einni nóttu og var ég algjörlega komin upp á náð og miskunn ættingja og vina. Ég var allsófær fyrstu vikurnar að geta einbeitt mér að þeim veraldlegu vandamálum sem héngu yfir mér, þau skiptu mig engu máli. Mér þótti alltaf verst að fara að sofa á kvöldin þá helltist yfir mig sú hugsun að ég myndi kannski ekki vakna aftur. Mér fannst ég um margt vera deyjandi maður. Kannski var það best. Samt vaknaði ég á hverjum morgni þakklátur fyrir að fá að gjöf annan dag. Smám saman fann ég hvernig andlegt ástand mitt fór að breytast og áhugi minn á lífinu vaknaði en á sama tíma fann ég hvernig líkami minn breyttist. Þetta var skammvinn sæla, ég léttist og ég fann hvernig kynorka mín og líkamlegt atgervi almennt fór niður á við. Mér reis ekki lengur hold og yfir mig helltist sorg. Ég hugsaði mikið um hvað mig vantaði stuðning í formi upplýsinga þrátt fyrir viðtölin og heimsóknir á endurhæfingardeild sjúkrahússins. Minnisleysi var áberandi og almenn geta til að innbyrða upplýsingar í margmenni var lítil sem engin fyrstu vikurnar. Spurningarnar voru margar en þær komu yfirleitt ekki fyrr en um hægðist í höfðinu á mér á kvöldin. Mig vantaði upplýsingar heima sem ég gæti skoðað í rólegheitum og þannig reynt að átta mig á því hvað fyrir mig hafði komið og hvað það þýddi til lengri tíma litið. Dag einn fékk ég svo símtal um að ég ætti að mæta á Reykjalund í endurhæfingu og yrði í innlögn. Ég dró andann djúpt og léttirinn var mikill ég hafði lifað af heimkomuna.
|