Mér lýst ekki alveg á þetta, verkurinn er nokkuð stöðugur í brjóstinu og tilfinningin er dálítið eins það sé erfitt að anda djúpt og mig vanti súrefni.

Ég fer út í hurð og anda djúpt nokkrum sinnum. Það er betra en stífleikinn í brjóstkassanum leiðir upp í axlirnar. Ég sest og halla mér fram reyni að hrista hendurnar og snúa öxlunum til að losa um óþægindin. Aðeins betra. Ætli ég sé að fá hjartaáfall? Ég ýti hugsuninni í burtu og hugsa með mér að millirifjagigt sé líklegri. Þetta er um kl 14 til 14:30.

Kl. 16. Ég þarf að fara upp nokkrar tröppur á leið inn í tónleikasalinn og ég finn hvernig verkurinn kemur aftur strax í annarri tröppu og þyngist stöðugt. Ég held samt áfram og tek í handriðið. Hvað er að gerast? Hugsa ég með mér.

Ég er að verða kominn upp og ég er orðin móður. Köldum svita slær út á mér og verkurinn í brjóstinu er að verða nánast óbærilegur. Ég kem inn í anddyrið, þrjár tröppur enn og þá get ég sest. Það er eins og kross sé rekinn inn í brjóstkassann á mér,  verkurinn leiðir upp í axlir og út í báða olnboga. Kaldur sviti sprettur út og ég finn að ég stend ekki undir mér.  Ég gríp í stólbak og er við það að hníga niður. Vinur minn kemur mér til hjálpar, lítur framan í mig og segir mér að ég fari beint á bráðamóttöku, ég muldra.

Ég get ekki setið í bílnum, ég get ekki hallað sætinu aftur og ég næ varla andanum. Verkirnir eru óbærilegir og ég er hræddur.
Það er uppi fótur og fit á bráðamóttökunni og ég er mældur, stunginn, tengdur og gefin lyf. Sú hugsun kemur upp í huga mér að ég geti dáið.

Það er allt eins og í móðu um stund og ég slaka á. Ég hugsa með mér, ja ef það á fyrir mér að liggja að deyja núna þá er það allt í lagi mér fannst eins og lífsganga mín hafi skipt máli. Það er eins og ég komi til baka innan úr sjálfum mér og ég heyri píp hljóð í tækjum og mér líður betur. Fólkið á móttökunni er elskulegt.

Eftir um klukkustund er ég fluttur með sjúkrabíl á aðra bráðamóttöku. Þar er tekið móti mér og ég settur inn í herbergi sem er kalt . Þarna inni er allt úr ryðfríu stáli svona eins og um aðgerðaherbergi sé að ræða og það er engin bjalla. Það kemur læknir og hann segir mér að sennilega sé þetta vírus eða gollurhússbólga telur ekki líklegt að þetta sé hjartaáfall en þeir taki blóðprufu . 

Mér finnst ég vera einn í veröldinni og hérna talar nánast engin við mig. Öðru hvoru heyri ég umgang og ég kalla halló halló, stundum heyrir einhver og oftast er það sama hjúkrunarkonan sem kemur. Ég kvarta yfir verkjum og hún brosir góðlátlega og segir að við séum að bíða eftir blóðprufum. Mér líður samt ekkert betur við það.

Það líða klukkustundir og verkirnir eru orðnir óbærilegir aftur en það kemur engin að tala við mig og ég kalla og kalla. Loksins kemur hjúkrunarkonan aftur og gefur mér pínu meira morfín.

Ég skil þetta ekki ég skelf úr kulda og verkirnir hellast yfir mig af enn meiri krafti og það sinnir mér engin.
Loksins kemur hjúkrunarkonan og svo læknirinn. Hann er alvarlegur og segir mér að ég eigi að fara í ómskoðun. Verkurinn er samur við sig en mér léttir, það er þó eitthvað að gerast. Læknirinn ómar mig sjálfur og honum er brugðið, hann biður mig um að bíða í smástund og fer í símann en ég greini ekki orðaskil.

Hann keyrir mig inn á móttöku og gefur skipanir til hægri og vinstri og ég er loksins settur í almennilegt rúm og með bjöllu. Verkirnir eru yfirþyrmandi en einhvernvegin er ég orðin dofinn.

Læknirinn kemur aftur og segir mér að ég hafi fengið hjartaáfall og ómskoðun hafi leitt í ljós litla eða mjög skerta hreyfingu á framvegg hjartans. Ég skil ekki alveg hvað hann á við en ég skynja þó að þetta er alvarlegt.

Hann segir mér að ég fái lyf til að reyna opna æðina sem sennilega sé stífluð og svo fari ég væntanlega í hjartaþræðingu um morguninn. Ég kinka kolli skilningsvana og örmagna enda eru liðnar um 8 klukkustundir síðan ég kom á bráðamóttökuna.

Ég fæ nálar í báða handleggi og mér eru gefin lyf, síðan er ég fluttur upp á hjartadeild og settur í betra rúm. Ég er ringlaður, hræddur og sorgmæddur. Ég veit ekki hvað verður um mig en það skiptir ekki máli á þessari deild er alla vega fólk sem að talar við mig.  

Upplifun mín af því að fá hjartaáfall 9 febrúar 2003.

Reykjavík 8. Desember.  2008

Björn