Um pistilinn. Þessi langi pistill er skrifaður nokkrum dögum eftir að baráttu okkar átti að ljúka þann 4. Nóvember 2010. Á afmælisdegi Benedikts okkar þegar við héldum að bæturnar vegna læknamistakanna myndu loksins berast, að greitt yrði í versta falli stórlega inn á útgefna kröfu sem hafði staðið ógreidd frá útgáfu hennar í lok júní. Í september hafði lögfræðingur okkar hins vegar stefnt ríkinu fyrir okkar hönd vegna þess að krafan var enn ógreidd og 4. Nóvember var síðasti dagur frests sem héraðsdómur gaf ríkinu. En í stað þess að eiga fallegan afmælisdag og fagna að auki þeim létti sem það væri að fá þetta loksins greitt, barst okkur skýrsla frá ríkislögmanni þar sem afstaða ríkisins var gerð ljós. Ríkislögmaður virtist persónulega móðgaður þeirri aðgerð okkar að stefna ríkinu vegna þessarar ógreiddu kröfu og niðurstaðan var að þvert gegn almennri venju í svona málum, ríkið neitaði einfaldlega að greiða bæturnar þó þeir viðurkenndu að vissulega ætti Bjössi inni hjá þeim einhverja upphæð sem þeir vildu þó ekki skilgreina nánar. Til þess að fá bæturnar greiddar þyrftum við að fá úr því skorið fyrir dómi að þeir ættu að greiða og þá hvað mikið. Veröld okkar hrundi þennan dag. Pistillinn ber þess merki. Hann er uppgjör þar sem ég fer fyrst yfir farinn veg, reyni að finna jafnvægið mitt og styrk og horfi svo reið á þá stöðu sem við vorum sett í þennan dag. Það skín í gegnum hann hvernig ég berst við að skilgreina stöðuna og finna vopnin mín til að halda baráttunni áfram. Ég hef ekki þorað að birta hann fyrr en núna vegna þess hvað ég tjáði mikla reiði í seinni hluta pistilsins. Ég var ekki viss hvort þessi reiði og persónulega upplifun ætti heima á upplýsingasíðunni okkar sem við vildum hafa og hefur alltaf verið fagleg. Ég hef hins vegar komist að þeirri niðurstöðu að þar sem það hefur alltaf verið hluti af upplýsingasíðunni okkar að miðla af eigin reynslu, þá á þetta heima hér. Ég get ekki miðlað af reynslu minni ef einhverjar tilfinningar eru bannaðar. Ég get ekki sagt ykkur bara frá sorg en ekki reiði, bara frá gleði en ekki vonbrigðum, réttlæti en ekki ranglæti. Ég skil að það er venjulegt fólk eins og ég sem á þessa reiði mína og það er væntanlega alls ekki gaman fyrir það fólk að lesa pistil eins og þennan. En í ljósi þess að þetta sama fólk hefur látið frá sér greinargerðar þar sem við höfum með óbeinum hætti verið kölluð lygarar, því haldið fram að Bjössi væri ekki veikur, nema þá kannski geðveikur, þá læt ég þetta flakka. Ég vil þó taka það fram að þessi útgáfa er ritskoðuð, sum orð eru einfaldlega ekki birtingarhæf, en reiðin skín þó skært í gegn. Tilgangurinn, miðla þeirri reynslu sem það er að standa í baráttu við ríkið vegna læknamistaka.

Maðurinn minn og lífið
Ég átti samskipti við mann í gegnum netið. Í tvo daga. Skemmtilegar umræður um lífið, viðskipti og heimspekilegar vangaveltur. Við ákváðum að hittast og skipulögðum stefnumót á veitingastað í hádeginu.

Hann gekk í salinn, ég var mætt. Hann var dökkur, þrekinn, í síðum frakka. Myndarlegur. Með falleg augu. Við pöntuðum okkur mat og spjölluðum eins og við hefðum þekkst í hundrað ár. Ég verð nú samt að viðurkenna að ég keypti mér salat... hehe sem allir sem þekkja mig vita að þá er ég að þykjast vera meiri dama en ég er. Ég fór aftur í vinnuna eftir þetta deit og mér leið vel. Ég vissi að þennan mann átti ég eftir að hitta aftur.

Tíminn leið og maðurinn var hress og skemmtilegur. Við áttur góðar stundir en það var erfitt að púsla þessu saman sem sambandi. Við vorum bæði með óleyst mál úti í lífinu, sár á sálinni sem þurftu tíma. Við vorum stundum par og stundum bara spjallvinir í síma. Við bárum alltaf virðingu fyrir hvort öðru og við vissum bæði að þetta væri rétt, við kunnum bara ekki alveg að láta það ganga. Stundum flæktist annað fólk líka fyrir okkur og væntanlega við fyrir öðru fólki líka.

Maðurinn hann Bjössi var svo mikið á lífi. Hann var næstum með svart hár, með svart skegg sem reyndar fékk stundum að fjúka eftir því sem skapið sagði. Ég man svo vel eftir stundum þar sem við vöktum fram á nótt, hlógum, sungum hátt, leystum öll vandamál veraldar og það sem maðurinn gat dansað! Ég fylltist svo mikilli aðdáun þegar ég sá hann nýta alla krafta líkamans til þess að taka jive á stofugólfinu eða syngja ættjarðarlög af fullum krafti í djúpum bassa. Hann hafði endalausan tíma fyrir vini sína og hann hjálpaði fólki sem þurfti á að halda á einhvern hátt. Stundum bara með því að halda í hendina á því og segja því að allt yrði í lagi, stundum þurfti meira til og þá stökk Bjössi af stað, að nóttu sem degi. Það var sérstakt blik í augunum hans. Það var samt alltaf pínu fjarlægð á milli okkar, við gátum ekki alveg fundið taktinn þó við vildum þetta. Við reyndum bæði önnur sambönd, gott fólk, en það gekk ekki. Hugurinn endaði alltaf hjá okkur.

Einn af þeim dögum sem við reyndum að lifa án hvors annars sat ég fund með fólki sem ég þekkti lítið. Þá hægðist á hreyfingum heimsins þegar ég frétti að Bjössi hefði fengið hjartaáfall daginn áður. Maginn fór í hnút, allt varð óraunverulegt, mig svimaði og ég fékk kökk í hálsinn. Eftir að ég var búin að ná því að hann væri á spítala og hefði lifað þetta af þá varð ég einmana. Ég skildi ekki að ég sæti þarna bara og fengi fréttir af þessu úti í bæ eins og mér kæmi þetta ekki við. Ég vissi reyndar að fjölskylda hans vissi svo sem ekkert af mér og líklega væri allt á fullu í að sinna manninum og hann ekki með fullri rænu. Ég vissi líka að ég skipti auðvitað engu máli í þessum aðstæðum og fannst ég sjálfselsk. Það skipti bara máli að hann næði sér, enda við ekki saman þá, minnti ég mig á. En mikið hugsaði ég til hans Bjössa og mig langaði svo til þess að vera til staðar og hjálpa honum til að líða betur.

Eftir hjartaáfallið fylgdist ég með honum úr fjarlægð og svo fórum við smám saman að tala meira saman í gegnum síma. Mér fannst gott að geta verið til staðar fyrir hann og það var gott að heyra í honum. Ég fann að honum fannst gott að tala við mig. Eftir dágóðan tíma var Bjössi kominn á Reykjalund og við fórum að hittast aftur. Ég velti því aldrei fyrir mér hvort ég vildi vera með manni sem væri veikur. Ég gerði mér samt í raun ekki grein fyrir því hversu veikur hann væri og hversu mikil barátta væri framundan, en fyrir mér var ég ekki að velja mann sem væri veikur, ég var að velja mann sem hafði að geyma sál sem passaði við mína. Ég var að velja mann sem hafði góð augu, sterkar skoðanir, innilegan hlátur og mann sem gat fengið mig til að gera hluti sem ég sjálf var ekki viss um að ég gæti.

Ég hikaði þó. Ekki mín vegna, en ég hugsaði til þess hversu oft hafði soðið upp úr hjá okkur og hvort sá tilfinningalegi rússíbani yrði honum ekki ofviða svona veikum. Ég vissi ekki hvað ég átti að gera. Mér fannst þetta mikil og stór ákvörðun svo ég spurði Guð og opnaði biblíuna á tilviljunarkenndum stað og las það sem lenti fyrir fingri mér, og þar stóð skrifað að þegar fólk er veikt þá á maður að vera til staðar! Mér brá, leit í kringum mig og ég fékk svona hálf undarlega tilfinningu eins og þegar maður lék sér í andaglasi í denn! Ég hló samt bara og spurði aftur og þá las ég að fólk ætti ekki að leita eftir stórfenglegum merkjum, guð myndi ekki svara þeim með þrumum og eldingum eða skrifa svar í skýin, fólk sæi litlu merkin um hvað væri rétt ef það horfði í kringum sig! Púfff ég varð eiginlega hálf hrædd og fannst þetta óþægilega spúkí og fór að sofa. En með vissu í hjarta þó að ég ætlaði að vera í lífinu hans Bjössa og hvort við næðum saman sem par yrði svo bara að koma í ljós.

Við hittumst á Reykjalundi og ég og Svanborg vinkona fórum með kallinn í hressingarbíltúr. Fengum okkur saman KFC kjúkling... sem ég í öll þessi ár síðan hef hlegið mig máttlausa yfir og get enn ekki skilið hvernig okkur datt í hug að fara með hjartasjúklinginn í dagsferð út af Reykjalundi til að borða djúpsteiktan kjúkling og franskar :-) En svona er byrjun tilhugalífsins stundum, hugsunin ekki alltaf alveg skýr í spennunni :-) En eftir þessa undarlegu daga þar sem við byggðum upp samskipti okkar að nýju í skugga veikinda, var það aldrei spurning hvort við næðum aftur saman sem par. Við höfðum alltaf smellpassað saman þrátt fyrir fókusleysi og þarna í miðjum erfiðum veikindum var bara ró, heiðarleiki og nánd. Það er vissulega undarlegt að byrja að deita einhvern sem liggur inni á spítala en það getur engin leikið eða þóst eða rætt eitthvað sem ekki skiptir máli þegar hann stendur svona nálægt dauðanum. Í aðstæðunum kynntumst við betur. En hann var breyttur. Og hann átti eftir að breytast meira.

Maðurinn sem ég kynntist upp á nýtt eftir hjartaáfall hafði enga orku. Hann var fölur og grár og augun voru góð en þau voru sorgmædd og stundum hálf tóm því orkan var engin. Hann hafði sömu sál en hún var auðmjúk og ekki jafn hvöss í ákveðni sinni. Hann dansaði ekki lengur jive og hann söng ekki lengur ættjarðarlög en hann var sannur og hann gerði sitt allra allra besta í baráttu sinni við sjúkdóminn alveg eins og ég hafði séð hann takast á við lífið áður. Vígvöllurinn var bara annar. Ég fylltist aftur aðdáun yfir manninum sem stóð í vonlausum sporum en hafði samt trú og von. Hafði alltaf góð orð handa öðrum og var nú tilbúinn til að gefa mér hjarta sitt, þó laskað væri.

Við fórum saman af stað í þessa ferð sem fyrir utan það að innihalda daglegt líf venjulegs kærustupars, innihélt baráttuna við sjúkdóminn og kerfið. Það var gott að hafa hvort annað og hann reyndist mér einstakur klettur þegar lífið gekk á og ég með fiðrildahugann minn þurfti að fókusa á lífið og það að halda mér á þeirri leið sem ég var á. Ég reyndist honum líka vera orka og gleði þegar sjúkdómar, vonbrigði, reiði og erfiðleikar endalaust börðu á. Við höfum reynst hvort öðru vel eins gölluð og við bæði erum! En með tímanum lærir maður að gallarnir eru oftast hin hliðin á kostunum og að þó svo nöldrandi vilji maður losna við einhvern gallann þá vill maður frekar halda honum og halda þá hinni hliðinni um leið sem er það sem maður elskar.

Tíminn leið og Bjössi náði ekki heilsu. Læknar lugu, lögfræðingar beittu andlegu ofbeldi og við héldum alltaf að næsta vor, eða næsta haust, þá yrði þessu lokið. Þá fengi Bjössi bætur út úr læknamistakamálinu og við gætum farið að lifa eðlilegu lífi eins og venjulegt fólk... Þá meina ég eðlilegt líf á tvennan veg...

Eðlilegt líf að því leyti að það þarf ekki að eyða tíma sínum og orku í málaferli. Það eru óteljandi kvöldin sem við höfum eytt fyrir framan tölvuskjáinn, myljandi reið, í ham, að svara greinargerðum frá læknaráði, yfirlæknum, landlækni, lögfræðingi ríkislögmanns eða einhverjum þeim sem tók nú þátt í því að reyna að berja okkur í gólfið. Þeim tókst það ekki. Það var drullu sárt samt. Ég get ekki heldur talið stundirnar þar sem ég hélt ég gæti ekki andað. Ég las aftur greinargerðirnar og ég hreinlega skildi ekki hvernig fólk gat látið svona og af hverju það vildi láta svona gegn okkur. Ég skildi ekki hvað við hefðum gert því og stingandi sársaukinn og örvæntingin var svo yfirgnæfandi. Ítrekað missti ég taktinn í mínu lífi þegar eitthvert höggið truflaði einbeitningu mína í starfi, námi eða öðru því sem ég þurfti að sinna.

Smám saman og með tímanum skildist mér að fólk hefur mismunandi sannleika. En tveir sem deila upplifa báðir að sín hlið sé sannleikurinn, það er hinn sem lýgur eða bjagar eða skilur ekki. Þó svo sannleikurinn sé raunverulega augljós ef hlutlaust er horft á, þá lætur fólk hagsmuni og tilfinningar ráða túlkun sinni og það hreinlega getur ekki og vill ekki sjá og viðurkenna. Hvað þá að láta hafa það eftir sér á pappír. Ég vissi að við myndum geta treyst á okkar snilldar lögmann, sem var nú auðvelt í framkvæmd enda berum við mikið traust til þeirra sem hafa staðið að okkar hlið í málinu. En ég kveið fyrir því að þurfa að treysta því að fá úthlutað góðum dómurum í málinu, dómurum sem hlustuðu ekki á hvað sem er því þetta var hreinlega farið að minna mig á Morfís hér í denn. Okkar hlið var sanna hliðin í málinu enda voru gerð mistök. Þegar eitthvað brotnar er ekki hægt að hafa mismunandi skoðanir á því hvort það hafi brotnað, það er bara hægt að hafa mismunandi skoðanir á því af hverju það gerðist. Í meðferð Bjössa voru gerð mistök, læknirinn má alveg hafa á sínum höndum afsakanir sem útskýra af hverju þannig fór, mistök eru samt mistök og alveg eins og ég fékk kassa af appelsíni þegar ég í eitt skiptið fékk appelsínflösku með drullu í botninum, þá á að bæta fyrir læknamistök sem og önnur mistök. Ég man hins vegar alveg eftir stemmningunni í Morfís. Alveg eins og lögfræðingar í dag, þá fékk maður bara í hendurnar umræðuefni og það á hvorri hliðinni á því maður átti að vera. Þeirri hlið barðist maður svo fyrir fram í rauðan dauðann, hvort sem maður var henni sammála í upphafi eða ekki, og mér fannst það óhugnarlegt að sitja með þá tilfinningu að kannski yrði niðurstaðan fyrir dómi ekki kalt mat á hvað raunverulega gerðist heldur myndi hún velta á því hvor lögfræðingurinn gæti sett sinn sannleika fram á skýrari hátt og myndi þar með ná eyrum dómaranna. Þá kom sér vel að ég treysti honum Heimi Erni lögfræðingi, enda reyndist hann traustsins verður.

Eðlilegt líf að því leyti líka að hafa tvær innkomur þegar tveir deila lífi. Það er ekki hægt að lifa á örorkubótum, punktur. Sérstaklega þar sem skert líf kallar oft á sértæk úrræði svo njóta megi lífsgæða. Ítrekað þurftum við að redda okkur fyrir horn og biðja um sveigjanleika og rökin voru alltaf.... það eru bætur á næsta horni... það eru bætur á næsta horni... það eru bætur á næsta horni... það sem ég er komin með upp í kok af þessari setningu sem alltaf hefur brugðist. Það sem ég er komin með viðbjóð af sjálfri mér segjandi þessa setningu við einhvern aumingjans bankastarfsmann sem í meðaumkun vill trúa mér en er ekki viss. Sumir meira að segja eru ekkert alveg vissir um að við fáum neitt því það getur varla verið neitt að manninum. Hann lítur svo vel út! Já stundum er slæmt að bera ekki hjarta sitt utan á sér.

Við ákváðum strax að við ætluðum að lifa lífinu lifandi og ekki að láta tekjuleysi hafa áhrif á okkur umfram það sem við nauðsynlegt væri. Við vissum ekki hvað Bjössi ætti langan tíma á þessari jörðu, hann var á stundum mjög veikur og stundum stóð þetta meira að segja tæpt. Við vorum líka fyrst að sinna honum Jóni Huga mínum sem var 5 ára þegar við kynntumst, 6 ára þegar við byrjum saman af alvöru. Seinna eignuðumst við svo Benedikt, sem alla sína ævi hefur átt foreldra sem standa í málaferlum. Sem alla sína ævi hefur átt föður sem getur ekki leikið við hann. Þess vegna vildum við lifa og ekki bíða með að lifa eftir tíma sem við vissum ekki hvort Bjössi ætti. Enda þyrftum við bara að lifa þetta af aðeins lengur því næsta haust... nei ok næsta vor... myndi þetta koma...

Þegar ég hugsa til baka í dag þá verð ég miklu meira en fjúkandi reið. En um leið þakklát fyrir þá ákvörðun sem við tókum að lifa lífinu lifandi. Allt í einu er staðan sú núna að við erum að verða búin að berjast í 8 ár. Átta ár!! Smám saman hefur næsta haust breyst í næsta vor, næsta sumar, næstu jól, næsta sumar og endalaust dregst á þessu og endalaust dregst það að við getum lifað eðlilegu lífi þar sem áhyggjur snúast um daglegt líf og gardínur en ekki alla okkar framtíð sem byggir jú á því að Bjössi fái tryggðar þessar framtíðartekjur sem hann mun ekki geta unnið sér inn vegna læknamistaka. Mistök sem ég er sannfærð um að verða vegna álags á spítalanum en samt sem áður mistök sem læknirinn sem á þeim bar ábyrgð hefur aldrei horfst í augu við, hvað þá að horfast í augu við Bjössa og biðjast afsökunar. Hann hefur sagt að sér þætti leitt að rétt greining hafi dregist en á því sem við sjáum frá honum er enn ekki annað að sjá en að hann viðurkenni ekki það sem staðfest hefur verið fyrir dómi, að hverjar svo sem ástæður hans séu eða útskýringar, þá voru gerð mistök í meðferð Bjössa þegar hann kom á spítalann með bullandi hjartaáfall. Enginn á spítalanum hefur enn gengist við ábyrgð sinni heldur er afstaðan hörð og okkur mætt með beittum spjótum.

Það gerir mig fjúkandi reiða að hugsa til þess að nú, eina ferðina enn, höfum við fengið greinargerð sem er skrifuð af hreinni mannvonsku. Lögmaður ríkislögmanns er í mínum huga hrein illska í mannslíki, hún er bæði vægðarlaus og ofbeldishneigð. Ég skil ekki hvernig er hægt eina stundina að kýla okkur í magann (að sjálfsögðu meint sem samlíking en afleiðingar orða hennar eru högg í magann...) og hina stundina að brosa og spjalla um veðrið. Ég skil ekki hvaðan svona kona kemur. Líklega finnst henni hún bara vera í vinnunni þegar hún berst gegn okkur og áttar sig ekki á hvernig það er að sitja við hinn endann á borðinu og taka á móti svívirðingum hennar en hún áttar sig ekki á því að við erum að berjast fyrir lífi okkar og framtíð, og það er svo sannarlega persónuleg barátta. Ég hef ekki ennþá treyst mér til að lesa nýjustu greinargerðina frá henni í heild sinni. Ég bara hef ekki tíma eða andlegt svigrúm til að sitja og velta mér meira upp úr reiðinni og örvæntingunni og gráta í marga daga og því sleppi ég því að horfast í augu við það sem raunverulega var hent í andlitið á okkur í þetta skiptið. Ég sný mér bara að því að laga afleiðingarnar sem það veldur. Ég sný mér að því að reyna að bjarga mannorði okkar einu sinni enn eftir að við getum ekki staðið við að greiða það sem átti að greiða þegar aurinn hefði átt að koma síðasta fimmtudag. Ég þarf að takast á við það að framtíðarsýn okkar er breytt eina ferðina enn. Ég þarf að takast á við það að láta börnin finna að lífið er gott þó þau horfi upp á lamaða foreldra sem í hreinskilni sagt sitja núna með bugaðan anda og tóman tank. Ég þarf að takast á við það að styðja Bjössa á fætur, sem las alla skýrsluna og getur ekki meir. Hversu lengi getur venjulegt fólk haldið áfram svona baráttu? Ég get ekki meir þó þessi skrif séu hluti af viðleitni minni til að reyna. Þetta stefnir í dágóðan tíma samt í viðbót og ég er aftur farin að segja með viðbjóð í hálsinum: næsta vor.

En ég er þakklát. Ég er þakklát fyrir þá ákvörðun okkar að láta spítalann og lögmann ríkislögmanns ekki skemma lífsgæði okkar meira en þau að sjálfsögðu eðli málsins samkvæmt óhjákvæmilega gera. Ég er þakklát þeirri ákvörðun okkar, sem ég veit að margir hafa gagnrýnt þó það væri aldrei sagt beint í andlitið á okkur, að lifa alveg á línunni við það að vera um efni fram og halda uppi lífi sem við gátum verið sátt við og var skemmtilegt. Fyrir það er ég þakklát núna því allt í einu skil ég að barnæska barnanna okkar fer öll í baráttu við ríkið vegna þessara mistaka yfirlæknisins. Barnæska barnanna okkar fer öll í að foreldrar reglulega missa kjarkinn, geta ekki meira, standa upp aftur, berjast af öllum kröftum, verða reiðir, verða sárir, fyrir utan það að annað foreldrið er alltaf veikt. Það gagnast börnum okkar ekkert að segja alltaf, við gerum þetta seinna, ef seinna þýðir þegar þau eru vaxin úr grasi. Ég er þakklát fyrir að hafa ekki leyft spítalastjórnendum, sem ákváðu að taka á okkur af hörku, ekki stela æsku drengjanna okkar sem ég er glöð að geta sagt að hafa átt gott líf. Þó svo bankastarfsfólk blóti okkur kannski  stundum vegna þessarar ákvörðuna og gott fólk í kringum okkur hefur einnig haft áhyggjur af, þá mun það aldrei vera í lagi að læknirinn sem mistökin gerði fái leyfi til að stela meiri lífsgæðum en hann hefur gert ofan á að stela heilsu Bjössa.

Bjössi minn er í dag heilasta mannvera sem ég þekki. Hann hlær svo dátt og hann hefur svo mikinn andlegan kraft. Hann hefur á stundum aðeins of rétt fyrir sér en þegar ég spýti í lófana þá get ég staðið í hárinu á honum ef ég vil það. Hann er kannski ekki lengur dökkur með dökkt hár og brúnn í framan. Hann er kannski ekki lengur að dansa fram eftir nóttu eða að syngja af fullum krafti. Líkami hans er einfaldlega líkami gamals manns eftir aðfarirnar. En hann sinnir fjölskyldu sinni af ástúð. Hann hefur kjark til þess að standa í straumnum og berjast fyrir réttlætinu. Hann er hugaður maður sem hefur á ótrúlegan hátt tekist að aðlagast því takmarkaða lífi sem hann getur lifað. Hann getur ekki gert margt, en mikið gerir hann það skemmtilega og á gefandi hátt.

Læknirinn umtalaði, sem er venjuleg manneskja eins og ég, gerði einfaldlega mistök. Það er allt í lagi. Það kemur fyrir alla. Ég á því hins vegar að venjast í starfi að þegar ég geri mistök, þá biðst ég afsökunar og geri eins og ég get til að bæta fyrir þau. Mín reynsla er að innilegt bros og einlæg afsökunarbeiðni breytir miklu fyrir þann sem fyrir mistökunum lendir. Ég vona að læknirinn læri líka að biðjast afsökunar og að einn daginn þá finni Bjössi hann fyrir framan sig, þar sem hann sýnir að hann hafi líka lært auðmýkt og segi einfaldlega fyrirgefðu. Ég vona að þessi atburður á endanum kenni honum eitthvað líka og að hann fyrir vikið verði betri læknir, jafnvel persóna, það geta allir bætt sig sama hversu góðir þeir voru fyrir. Eitt er alla veganna ljóst að Bjössi hefur haft burði til að nýta slæma reynslu til að þroskast og læra og verða betri maður. Þessi reynsla hefur líka kennt okkur báðum að við getum, að við látum ekki svo auðveldlega berja okkur niður. Það er ákveðinn styrkur sem felst í þeim lærdómi. Enda er það fullkomlega ljóst að við munum sigra að lokum. Við stöndum hér með upp, tökum okkur sverð í hendur, skjöld og heröskur okkar mun hljóma að nýju. Við munum fá greiddar bætur sem munu duga okkur til að hreinsa upp og til að lifa á í stað launanna sem Bjössi getur ekki unnið sér inn þessi 30 ár sem hann missir af í starfi. Við munum eiga gott líf og öll þessi harkalega barátta mun hafa verið þess virði. Amen.

Árósar 9. Nóvember 2010

Mjöll Jónsdóttir