Við Mjöll mættum snemma niður í Héraðsdóm og  vorum spennt. Loksins eftir fjögur og hálft ár er komið að stóra deginum þar sem aðalmeðferðin fer fram í læknamistakamálinu mínu gegn spítalanum.
Undanfarnar vikur hefur átt sér stað mikill undirbúningur hvernig við ætluðum að bera okkur að og lögmaðurinn minn var vel undirbúinn. Í rauninni má segja að við höfum verið að undirbúa okkur undir þennan dag frá því ákveðið var að fara af stað með málið.
Við höfðum talað saman kvöldið áður og stillt saman strengi. Hann hafði spurt hvort hann ætti að tæta lækninn í sig. Ég svaraði því til að ef tækifæri gæfist á því og ástæða væri til væri það sársaukalaust af minni hálfu.
Við Mjöll sátum á sófa fyrir framan réttarsalinn og inn komu tveir menn með stuttu millibili og ég gat mér þess til að þarna væru á ferð sérfróðu meðdómendurnir. Þeir kinkuðu til okkar kolli og settust svo svolítið frá okkur og spjölluðu saman. Ég gat ekki greint hvað þeim fór á milli.
Lögmaðurinn okkar kom og við gengum inn í réttarsalinn og mér var létt en spenntur. Það var sérstök tilfinning að sitja þarna með lögmanni sínum andspænis konunni sem fyrir hönd ríkislögmanns hafði stýrt vörn spítalans af hörku og óbilgirni allan tíman. Ég þorði ekki að horfa mikið á dómarana en dómurinn var fjölskipaður einn dómari og tveir sérfræðingar.

Þetta byrjaði rólega og báðir aðilar héldu ræðu sem ég man ekki mikið eftir en allt var þetta á huggulegum nótum. Ég fór í vitnastúkuna og var spurður nokkrum spurningum af báðum aðilum og það tók skamma stund. Næsta vitnið var læknirinn sem gerði mistökin. Spennan fór vaxandi. Hann gekk í salinn með skjalabunka undir hendinni fullur af sjálfstrausti eins og sá sem valdið hefur. Hann kinkaði til mín kolli ég nikkaði á móti og um leið gerðist eitthvað.
Ég fann hvernig hjartaslátturinn minn tók kipp og fann reiðina ólga í mér. Þarna kom þessi hrokagikkur spígsporandi inn í salinn og vogaði sér að heilsa mér. Ég fann ólgandi reiðina í brjósti mér og um leið átti ég erfitt með að halda aftur af tárunum þegar rifjaðist upp fyrir mér allur sá sársauki sem þessi maður hafði valdið mér, þrætti fyrir og varðist með kjafti og klóm.
Ég ákvað að ég skyldi stara á hann allan tímann og ekki blikka augum. Ég ætlaði að vona að hann fyndi fyrir því hvað mér fannst um hann og ég vonaðist til þess að lögmaðurinn okkar fengi tækifæri til að grilla hann.

Þetta byrjaði pent og Heimir Örn spurði lækninn nokkurra spurninga sem hann svaraði greiðlega, eiginlega of greiðlega. Allt í einu þá áttaði ég mig á því að læknirinn var ekki beinlínis að svara spurningunum heldur las hann af blaði. Hann var vel undirbúinn og hann hreinlega hélt ræðu sem hann las upp.
Ég vissi ekki alveg hvað ég átti að halda en allt í einu fannst mér eins og mótaði fyrir glotti á Heimi Erni og hann spurði læknirinn hvort hann væri með skrifaða ræðu. Það kom smá fát á yfirlækninn og hann sagist vera með minnispunkta. Ég sá að það kom rauður blettur á hálsinn á honum  en hann náði vopnum sínum aftur og varðist af miklum krafti um stund.

Heimir Örn hélt áfram að spyrja og allt í einu var læknirinn farinn að blaða fram og aftur í pappírunum og svörin komu ekki jafn greiðlega, hann var að missa tökin. Allt í einu sá ég hvernig rauðu dílunum í andlitu fjölgaði og hann varð óöruggur. Spurningaflóðið hélt áfram og yfirlæknirinn var algjörlega búinn að missa tökin á skjalabunkanum fyrir framan sig og blaðaði í þeim fram og aftur og ljóst að hann vissi vart sitt rjúkandi ráð.

Ég hélt áfram að stara á hann og í fyrsta skipti frá því ég fékk hjartaáfallið sá ég með mjög skýrum hætti hvað málstaðurinn sem læknirinn var að reyna að verja var lélegur og hann vissi að þetta væri klúður frá upphafi, hann gat ekki lengur varið ferlið sem átti sér stað og leiddi til mistakanna.
Heimir Örn fór hamförum og tætti læknirinn í sig, hann átti aldrei möguleika. Læknirinn reyndi að snúa útúr og satt best að segja fannst mér hann kríta ansi liðugt í sumum spurningunum. Svo kom að því að hann tafsaði  og vildi ekki svara en dómarinn skipaði honum að hætta að snúa útúr og svara með já eða nei. Eftir þetta var ljóst að hann var búinn að viðurkenna í réttarsal að ef ég hefði fengið rétta meðhöndlun fyrr hefði hjartað ekki skemmst svona mikið. Ég þurfti ekki meir.
Það verður að segjast eins og er að ég var oft á tíðum stórhneykslaður á því hvernig yfirlæknirinn reyndi að klóra sig út úr hverri vitleysunni á fætur annarri. Hann sá ekki orðið til sólar og pappírshaugurinn út um allt borð og hann sjálfur rauðflekkóttur í framan og orðin flóttalegur til augnanna.  Loksins loksins eftir alla þessa baráttu þá sá ég yfirlækninn sem bar ábyrgð á mistökunum koðna niður fyrir framan mig og þegar á reyndi í réttarsalnum hafði hann engin svör. Heimir Örn lauk sér af og yfirlæknirinn hrúgaði saman pappírunum og gekk sneyptur, rauðdílóttur og óöruggur út úr salnum. Mér var létt.

Mér fannst á einhvern undarlegan hátt eins og öll mín þrautarganga væri að skila sér og innst inni vorkenndi ég yfirlækninum þrátt fyrir allt. Hann hafði jú barist eins og ljón en sannleikurinn varð honum að falli. Eins sorglega eins og það kann að hljóma þá hafði ég ekki á tilfinningunni að yfirlæknirinn hafi verið sáttur við að viðurkenna þann sannleika. Kannski lítur sannleikurinn öðruvísi út hjá þeim sem reyna að fela hann eða koma sér undan honum.

Ótrúlegir hlutir höfðu gerst og nú var bara að bíða eftir niðurstöðu dómaranna.

Helstu niðurstöðu dómsins má finna á þessari slóð hér auk þess sem þar er að finna tengil inn á dómin í heild sinni.

Hugleiðingar um réttarhaldið í læknamistakamálinu mínu frá því í október 2007

Árósum 20. Janúar 2011

Björn Ófeigsson