Ég vildi að ég hefði vitað hvað var að gerast þegar ég var að berjast við það hvað ég ætti eiginlega að gera við tilfinningar mínar sem ég mátti ekki deila með Bjössa. Það voru svo margir sem sögðu mér að ég mætti ekki deila erfiðum tilfinningum með Bjössa þar sem hann væri bara að díla við nóg. Ég vissi að þetta væri rangt en ég vissi ekki af hverju. Núna veit ég það. Ég get svo sem sætt mig við það að að einhverju leyti þurfi að vernda sjúklinginn fyrir mínum erfiðleikum á meðan hann er sjálfur að berjast fyrir lífi sínu inni á spítala. En meira má það eiginlega ekki vera. Málið er þetta:

Ég er með manni sem ég hef valið að eyða lífi mínu með. Það þýðir að hann er sá sem ég hef kosið að deila erfiðleikum með og gleði, tilfinningum og upplifunum, merkilegu og ómerkilegu og öllu sem ég fer í gegnum. Þegar þessi maður er tekinn frá mér og lagður inn á spítala þá sit ég eftir heima með tómt rúm og engan til að tala við. Það er ekki bara það að ég hafi misst líkamlega nálægð við hann heldur einnig tilfinningalega nálægð. Ég hætti að deila rúmi, ég hætti að deila tilfinningum og ég hætti að deila daglegu lífi með honum. Þetta er samt það sem skilgreinir nálægð okkar. Hvernig heldur maður í þessa nálægð þá ef ekki er hægt að deila því sem gerir okkur náin? Hvenær er rétti tíminn til þess að setjast svo niður og segja frá hvernig mér hefur liðið og kannski líður enn? Hvenær er hann orðinn nógu hress til að fá updeit? Hvað ef tíminn líður bara og önnur mál taka við? Myndast ekki bil á milli okkar ef við deilum ekki lífi og tilfinningum þegar mest reynir á? Ég veit ekki hvað er rétt að gera í þessu en ég kýs að deila. Ég kýs að sýna manninum mínum þá virðingu að ákveða ekki fyrir hann að hann geti ekki tekist á við það sem ég er að fara í gegn. Við deilum því góða en við deilum líka því slæma. Ég tekst á við hjartaástandið hans og hann tekst á við hjartaástandið mitt.

Höldum nándinni, tölum saman!

Hjartans kveðjur

Mjöll